معرفی و نقد کتاب

صورتت را بشور دختر جان … !

مکاتبه ی کوتاه من با صاحب اثر جالب توجه و متفاوت “صورتت را بشور دختر جان ! ” ، ریچل هالیس

بسم الله الرحمن الرحیم

از کتاب های روان شناسی متنفر بودم . نه اینکه بگویم خوشم نمی آید ها نه ! حتی نه اینکه بگویم بدم می آید … ! انتهای انتهایش ! نفرت … ! از کتاب های روان شناسی نفرت داشتم ، نه اینکه کلا روان شناسی را نقض کنم یا اینکه سردمدار انجمن کاهش جمعیت روان شناسان ایران ، با شعار یک روانشناس کمتر یک زندگی آرامتر باشم ها ، نه … ! فقط از کتاب های روان شناسی نفرت داشتم . آن هم نه از کتاب های تخصصی روان شناسی و رفرنس های دانشگاهی ! از این کتاب هایی که هرکس الفبا یاد گرفته و خودکار قلمی دست گرفته شروع به نوشتن کرده ، نفرت داشتم ! درست از همین کتاب های راز های پولدار شدن ، از همین خوشبختی در پنج دقیقه ها ، از همین فیل و گاوت را قورت بده و ماهی ات را گاز بزن و خرست را هوا کن ، خر من لقمه ام را خورد و گاو من ماما کرد !  از این چگونه خوشحال باشیم ها و تو موفقی ها ، از همین چیز هایی که حالا در تمام سوپر مارکت ها هم یک قفسه دارند که مردم مبادا از چگونه موفق شدن ها و چگونه مادر شدن ها و چگونه پدر شدن ها و چگونه پولدار شدن ها ، عقب بمانند . از این دخل پر کن های مغازه ها منتفر بودم . از این کتاب هایی که یکهو تیراژ ده هزار تای موفقیت را پر می کردند و همایششان می آمد و تدریس و اپلیکیشانشان ! متنفر بودم … ! 

خوشبختی ، موفقیت ، مادری ، پدری ، کار آفرینی ، مدیریت و و و همه امضا های آدمی اند . درست مثل اثر انگشت ! یک چیز شخصی شخصی که پای تمام دسته چک ها می خورد و بعد کارشناس چکشان می کند و اگر تایید شد ، از حسابت برداشت می کنند . یک چیزی که وصل است درست به تمام دارایی ات ، شب بیداری ، روز کار کردن ها ، سختی کشیدن ها . یک چیزی که اگر جعل شود ، اگر دو نفر مشابهش را داشته باشند ، زندگی ات خالی می شود و تو بدهکار یک جماعت برگه به دست می مانی ، برگه هایی که امضای تو را دارند اما تو امضایشان نکردی ! خوشبختی هر کسی ، خوشحالیش ، موفقیتش ، مادر بودنش ، رهبر بودنش اصلا ساجده را ساجده بودن ، منحصر به فرد است . مخصوص خود خود ساجده . نه به این معنا که راهنمایی نگیرد ، کمک نخواهد و دست هایش را بگذارد روی جفت گوش هایش و فریاد زنان خودش را پرت کند در وسط آتش که بگوید امضای من ، مال من است ! نه … ! اما این چیز ها نوشتن ندارد ، اصلا چیزی نیست که می شد قاعده ای برایش تعریف کرد و روی کاغذ آوردش … منحصر به فرد است ، قاعده ی هرکس ، خود اوست … ! 

 از کتاب های روان شناسی متنفر بودم ، تا به امروز حتی یکدانه شان را هم نه خریده بودم ، نه قرض گرفته بودم و نه حتی خطی از آن ها را خوانده بودم . حتی چشم هایم را می دزدیم از قفسه هاشان . به نظرم نگاه های من باارزش تر از افتادن به این عنوان ها بود. عنوان هایی که حتی عنوان هاشان را وقت تلف کردن می دانستم … ! 

دوباره روی دکمه ای که عکس قفل داشت ، دستم را فشار دادم . ماشین چراغ زد ، دست تکان داد که برو ، خیالت راحت … نگاهم خیره مانده بود به کفش های مشکی خیسم ، سنگ فرش ِ سوم از سمت راست پیاده رو ، شکسته بود ! درست مثل سنگفرش هفدهم ردیف وسط  ! تند تند با نگاهم سنگفرش ها را به عقب می انداختم ، چادرم را جمع کرده بودم تا مثل بالایش که از اشک های من خیس بود ، پایینش بار رنج اشک های آسمان دلشکسته را به دوش نکشد . به تندی از در شهر کتاب عبور کردم ، پله ها را تا رسیدن به طبقه ی کتاب های بزرگسال ، دو تا یکی طی کردم . قلبم به شدت می تپید ، نفس هایم بریده بریده و من ، من متنفر از کتاب های روانشناسی ، ایستاده بودم درست مقابل قفسه های سرتاسری دیوار بزرگ سمت راست ؛ کتب روانشناسی … ! 

با صبر و حوصله ، عین نام ِ هشتصد و سه عنوان کتابی که آنجا بود را خواندم ، دست دراز کردم ، چهل و یکی شان را مقدمه خواندم ، سیزده تا پشت جلد . نه ! چیزی این میان تغییر کرده بود ، یک چیزی درست به بزرگی شنیدن ِ یک ” تو میتوانی ” ِ بزرگ … ! یک چیزی که تمام این سال ها تقلا کرده بود تا دست کم از یک نفر ، فقط یک نفر بشنود ! ولو به قدر صدای مرد غریبه ای باشد که در آسانسور به مخاطب آن طرف تلفن می گوید : ” تو عالی هستی … ! ” میان همین جمله ها ، دست می کشیدم ، می خواندم ، گمشده ام را جست و جو می کردم … دست هایم قفسه ها را زیر و رو می کرد ، نویسنده ها را ، کتاب ها را … میان همین هشتصد و سه عنوان کتاب ، دستم روی نام ِ یکیشان ، خشک شد ! هی دست کشیدم ، هی درد داشت ، هی دست کشیدم ، هی درد داشت ، هی دست کشیدم ، هی درد داشت ، هی درد داشت ، هی درد داشت … ! 

” صورتت را بشور ، دختر جان … ! ” با من بود ؟! من که با اشک هایم به تمام این سال ها به قدر کافی غسل کرده بودم ! دست کشیدم … دخترش ، زبر بود … روی دخترش دست کشیدم … باید ” دختر جان ” اش نرم می بود ، لطیف ، باید برگ گلی می بود خوشبو ، صورتی رنگ ، برگ گلی که بالا و پایین می پرید ، شیطنت می کرد ، می خندید ، بلند بلند … دست کشیدم … زبر بود … ! دست کشیدم … خیس بود …. دست کشیدم ، دست هایم خونی شد … دست کشیدم … درد داشت … درد داشت … درد داشت … 

– می خواین براتون کمی آب بیارم ؟! شکلات چطور ؟!

زیر شانه هایم را گرفته بود ، به خودم آمدم  ؛ روی زمین پخش شده بودم … اصلا کی ، اینجا باران بارید ؟!

دست های قوی ِزن نازک اندام ، شانه هایم را به بالا می کشید !

– کمکتون می کنم یه آبی به سر و صورتتون بزنین !

کتاب را برداشتم ؛

“صورتت را بشور ، دختر جان … ! ” 

____

توی تمام این حال بد ، دختر درونم فقط دلش می خواست شنیده شه ! دلش یه شونه ای می خواست که بغلش بگیره و باهاش حرف بزنه ، تو اوج هجوم تمام این ابدیت سیاهی که درش گیر افتاده بود ، این متن رو برای نویسنده ی اصلی کتاب ترجمه کرد و ایمیل کرد …

جوابش رو دادن … نذاشتن تنهایی هایی دخترکش تنها تر بشه … !

ریچل هالیس با خانواده
خانواده ی ریچل

Hello
Thanks so much for taking the time to reach out and share some of your story. It makes us incredibly grateful here at The Hollis Co. to know the work Rachel is doing has been/continues to be a positive force in your life. We love the opportunity to share stories with Rachel and please know we will pass yours along so she can share in your happiness as well. 
Please keep up all the brave, beautiful and hard work…you were MADE FOR MORE! 
All the best,
Ashley
Customer Service Specialist
The Hollis Co.

ساجده شیرین فرد

دخت بهمن ، عکاس حرفه ای ،نویسنده

2 دیدگاه

  1. داستان نوشته تون خاطره واقعیه یا تخیلات نویسنده س؟ 803 جلد کتابو نگاه کرده یه جا

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن